Κάποτε ο άνθρωπος εξομολογούνταν μέσα στους τοίχους του ναού.Η ψυχή έβρισκε έναν χώρο να μιλήσει, να αφήσει το βάρος της, να γίνει ελαφρύτερη μπροστά στο Ιερό.Ο ιερέας άκουγε ως εκπρόσωπος ενός άλλου κόσμου — του κόσμου του νοήματος, της συγχώρεσης, της θείας παρουσίας. Σήμερα, πολλοί στρέφονται προς έναν άλλο χώρο, ένα δωμάτιο πιο ήσυχο, λιγότερο τελετουργικό,όπου ο ψυχολόγος ακούει χωρίς να κρίνει, βοηθώντας τον άνθρωπο να κατανοήσει τον εαυτό του,όχι μέσα από εντολές ή πίστη, αλλά μέσα από εμπειρία, βίωμα και προσωπική αλήθεια. Κι όμως, οι δύο χώροι —ο ναός και το θεραπευτικό γραφείο— δεν είναι τόσο ξένοι μεταξύ τους.Και οι δύο ζητούν σιωπή, προσοχή, παρουσία.Και οι δύο στηρίζονται στην…