Το ζήτημα των αμβλώσεων

Το ζήτημα των αμβλώσεων αποκαλύπτει κάθε φορά ένα βαθύτερο πρόβλημα της εποχής μας: την αδυναμία μας να αντέξουμε την πολυπλοκότητα χωρίς να την ισοπεδώνουμε. Από τη μία, το σώμα και η αυτονομία της γυναίκας αποτελούν αδιαπραγμάτευτο κεκτημένο ενός πολιτισμού που έμαθε (με πόνο) να σέβεται την ανθρώπινη ελευθερία. Από την άλλη, το έμβρυο δεν είναι απλώς «ιατρικό υλικό», αλλά ένα όριο, ένα εν δυνάμει πρόσωπο, ένα υπαρξιακό μυστήριο που πάντοτε προκαλούσε δέος στον άνθρωπο. Όταν η συζήτηση περιορίζεται σε συνθήματα, χάνεται και η ανθρώπινη διάσταση και των δύο.

Η ιστορία, η θρησκεία και η ψυχολογία μάς δείχνουν ότι τέτοια ζητήματα δεν λύνονται με κραυγές, αλλά με εσωτερική ωρίμανση. Οι κοινωνίες που προοδεύουν δεν είναι εκείνες που καταργούν το τραγικό στοιχείο της ύπαρξης, αλλά εκείνες που το αναγνωρίζουν και το φέρουν με ευθύνη. Η άμβλωση είναι πάντα ένα υπαρξιακό ρήγμα. Ακόμη και όταν είναι απολύτως νόμιμη και αναγκαία, δεν παύει να είναι ψυχικά βαρύνουσα. Και ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται λιγότερη ιδεολογία και περισσότερη φροντίδα, λιγότερη καταδίκη και περισσότερη κατανόηση.

Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν «τίθεται ή δεν τίθεται σε διαβούλευση» ένα δικαίωμα, αλλά αν είμαστε έτοιμοι ως κοινωνία να συνοδεύσουμε υπεύθυνα τον άνθρωπο στα όρια της ζωής του, εκεί όπου η ελευθερία, η ευθύνη, η απώλεια και το νόημα συναντιούνται. Όχι με επιστροφή στο παρελθόν, αλλά και όχι με την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι απλά τεχνικά ή νομικά ζητήματα. Εκεί, στο ενδιάμεσο, γεννιέται ο ώριμος πολιτισμός.